ภาพ: Bloggang

เหตุที่ผมตั้งชื่อบล็อกของผมที่ GotoKnow ว่า สัมมากัมมันตะ ก็เกิดมาจากความต้องการนำเสนอและแลกเปลี่ยนความคิดเกี่ยวกับแนวทางการคิดและการดำรงชีวิต ตามจรรยาในแบบของศาสนาพุทธ ซึ่งมีส่วนหนึ่งของสังคมกำลังเห็นว่าเป็นแนวทางที่ทำได้ยากเกินไป, มีขีดจำกัดมากจนดำรงชีวิตลำบาก หรือแม้แต่ไม่สามารถคาดหวังว่าจะเกิดผลดีอะไรเป็นพิเศษ

ความจริงการนำเสนอในด้านของทัศนะ หรือวิธีคิดอ่านน่าจะทำให้ผมนึกถึงคำว่าสัมมาทิฐิหรือสัมมาสังกัปปะมากกว่า แต่โดยส่วนตัวคิดว่าความคิดอ่านที่เสนอมาในบล็อกนี้คงไม่ได้มีคุณค่าในเชิงทัศนคติถึงขนาดจะสื่อถึงสัมมาทิฐิได้ หากจะพอมีบ้างก็คงในแง่มุมของความคิดอ่านที่พอจะเป็นสัมมาสังกัปปะ

ผมเดินทางไปตรวจงานที่ระยองเป็นประจำ และเส้นทางที่ใช้บ่อยๆส่วนหนึ่งก็คือทางยกระดับบูรพาวิถีมาลงที่บางพลีแล้วเข้าถนนวงแหวนรอบนอกช่วงบางพลี-สุขสวัสดิ์จากถนนบางนา-ตราดมาลงที่ถนนสุขุมวิท

ผมไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมีคนบางกลุ่มพยายามบอกว่า การประกาศให้ อ.มาบตาพุด และอำเภอใกล้เคียง เป็นเขตควบคุมมลพิษ ทำให้ความเชื่อมั่นของนักลงทุนลดน้อยลง เพราะอะไร มีอะไรแอบแฝงจนอธิบายไม่ได้หรือเปล่า จึงออกมาบอกเพียงสั้นๆแค่นั้น

เราตั้งนิคมฯนี้ขึ้นมาเพื่อเป็นพื้นที่ของอุตสาหกรรมปิโตรเคมี อุตสาหกรรมหนักที่ต้องเข้มงวดในด้านความปลอดภัยและการระมัดระวังด้านสภาพแวดล้อมอยู่แล้ว บางอุตสาหกรรมจำเป็นจะต้องมีใบรับรอง ISO 14000 ซึ่งเกี่ยวข้องกับการรักษาสภาพแวดล้อมด้วยซ้ำจึงจะอยู่ในธุรกิจนี้ได้ การประกาศให้เป็นเขตควบคุมมลพิษไม่ไมีผลกระทบอะไรเลยเพราะมันต้องควบคุมอยู่แล้ว

ก็เป็นข่าวในช่วงนี้เกี่ยวกับข้อมูลที่ออกมาว่า ขอทานเด็กมีโอกาสที่จะก่ออาชญากรรมเมื่อพวกเขาโตขึ้นมา และก็เลยเป็นประเด็นต่อมาว่าเราควรจะงดให้ทานขอทานเด็กเหล่านี้
ผมเข้าใจ่คำว่าขอทานเด็กในกรณีที่มีการศึกษาในคราวนี้น่าจะเป็นกลุ่มของเด็กที่เดินตามโต๊ะอาหารแล้วขอเงิน และเด็กที่นั่งขอทานตามจุดต่างๆเป็นหลักนะครับ อาจจะไม่ได้รวมไปถึงเด็กที่เดินเร่ขายของตามร้านอาหาร

เรื่องการงดให้ทานกับเด็กเหล่านี้ (ทั้งที่เดินมาขอค่าอาหาร และที่นั่งตามจุดต่างๆ) เป็นประเด็นที่ฝ่ายที่เกี่ยวข้องออกมาเสนอนานพอสมควรแล้วนะครับ ว่าเราไม่ควรให้ทานเพราะจะเป็นการส่งเสริมให้มีผู้ที่หาประโยชน์จากเรื่องนี้

วันก่อนได้มีโอกาสไปเดินเที่ยวที่ Museum Siam กับเพื่อนๆที่พบกันประจำทุกวันอาทิตย์ ก็ต้องบอกว่าเป็นสถานที่แห่งหนึ่งที่ตั้งใจจะไปอีกครับ เพราะวันที่ไปนั้น ให้เวลาไว้ไม่มากพอ ไม่นึกว่าจะมีอะไรๆน่าสนใจขนาดนี้
ต้องขอเรียนไว้ก่อนว่า ผมไปเที่ยวที่ Museum Siam ก่อนจะเกิดประเด็นร้อนปราสาทพระวิหารนะครับ

เล่าโดยสรุปไว้ตอนต้นนี้แบบ Reverse Pyramid ได้ว่า เป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีการจัดเนื้อหาและแสดงได้น่าสนใจมาก ทำให้เห็นบทบาทและคุณค่าของพิพิธภัณฑ์ รวมทั้งการศึกษาประวัติศาสตร์ ว่าไม่ใช่เพียงการเสพเรื่องเก่าๆ แต่เป็นทั้งพื้นฐาน เป็นทั้งการต่อยอด และการบูรณาการของสารพัดความรู้ครับ

ที่ตั้งของ Museum Siam พิพิธภัณฑ์การเรียนรู้ คือกระทรวงพาณิชย์เดิม อยู่บนถนนสนามไชย หลัง สน.พระราชวัง แถวๆปากคลองตลาดครับการเดินทางแนะนำว่าไปรถเมล์หรือแท็กซี่จะสะดวกกว่าเอารถไปเอง เพราะพื้นที่แถวนั้นค่อนข้างคับแคบ หาที่จอดรถลำบาก พอดีว่าบ้านของแฟนอยู่ตรงวัดซางตาครู้สฝั่งตรงข้ามกับปากคลองตลาด ผมจอดรถที่นั่นแลวลงเรือข้ามฟากมาก็ได้ แต่วันนั้นนั่งตุ๊กๆมาครับเพราะในวันอาทิตย์โบกตุ๊กๆข้ามสะพานพุทธฯมาจะเร็วกว่ารอเรือ
เนื้อเรื่อง (Theme) ของ Museum Siam คือ "เรียงความประเทศไทย" โดยห้องแรกที่เราผ่านเข้าไปจะเป็นห้องฉายภาพยนต์ที่จะตั้งคำถามให้เรานำไปคิดต่อเป็นลำดับๆว่า ประเทศไทยหมายถึงอาณาบริเวณไหน ตั้งแต่เมื่อไหร่ และที่เรียกว่าคนไทยนั้น คือใคร หน้าตาอย่างไร

ได้ยินข่าวอาชญากรรมแล้วอึดอัดนะ ปกติผมจะไม่อ่านหนังสือพิมพ์ที่นิยมลงข่าวอาชญากรรมที่หน้าหนึ่ง

คำอธิบายสำคัญของความไม่ชอบอันนี้ก็คือ ผมเคยมีประสบการณ์ใกล้ชิดกับคนที่เป็นข่าวแล้วได้พบว่า สิ่งที่สื่ออาชญากรรมเสนอเป็นเพียงเสี้ยวเล็กๆที่น่าตื่นเต้นเท่านั้นเอง แต่ข้อเท็จจริงที่ซับซ้อนแต่สำคัญกลับถูกละเลย
แน่นอนครับ คนที่เสพข่าวนั้นไป ย่อมได้รับข้อเท็จจริงที่ไม่ครบถ้วน และย่อมเข้าใจไม่ตรงกับข้อเท็จจริง

แต่ว่าก็ว่าเถอะ ตบมือข้างเดียวไม่ดัง สื่อพวกนี้จัดว่าเป็นสื่อที่ประสบความสำเร็จอย่างมากในสังคมของเรา (และอีกหลายๆสังคม รวมทั้งฝรั่งด้วย)แสดงว่ามีคนนิยมเสพสื่อแบบนี้มาก

วันนี้ระหว่างที่กำลังจัดการกับเว็บ http://pocketpcthai.com ในช่วงเช้าตามปกติก่อนจะเดินทางไปทำงาน ก็ได้ฟังข่าวชิ้นหนึ่ง คือ ศาลปกครองระยองพิพากษาให้ประกาศพื้นที่บางส่วนของระยองเป็นเขตควบคุมมลพิษ

ความรู้สึกหลายๆอย่างระคนกันเกิดขึ้นจนผมต้องปิดงานเว็บ Pocket PC Thai ลงไปก่อนแล้วใช้เวลาที่เหลือก่อนจะไปทำงาน มาบันทึกไว้ที่นี่

บางครั้งที่ผมต้องเข้าไปร่วมในการอธิบายหรือแม่แต่การถกประเด็นกัน ประโยคหนึ่งที่ผมมักจะได้ยิน หรือแม้แต่เป็นผู้ใช้เสียเองก็คือ "มันเป็นเรื่องละเอียดอ่อน"

ต้องเรียนเลยครับว่า ทุกครั้งที่ได้ยินหรือต้องเป็นฝ่ายพูดประดยคนี้ ผมไม่ได้มีความศรัทธาในสิ่งที่ผมกำลังพูดถึงแม้แต่น้อย
แต่ถือเป็นหน้าที่ที่ผมจะต้องให้เกียรติกับความเห็นที่แตกต่างแต่ยากจะถกกันลงตัวจนต้องยกเอาประโยคนี้ขึ้นมา
ผมอาจจะเป็นฝ่ายพูดประโยคนี้ หากผมประเมินว่า ผู้ที่อธิบาย กำลังหมดหนทาง และกลัวเสียหน้าจนไม่สามารถจะหาจุดสรุปอย่างไรได้ ในขณะเดียวกันผมก็พร้อมจะออกจากการสนทนาครั้งนั้นแล้วด้วย

ภาพ: Blythe Thailand

ช่วงนี้หลายท่านคงได้เห็นหรือแม้แต่ได้สัมผัสกับตุ๊กตาแบบใหม่ หน้าตาแอ๊บแบ็ว หัวโตสุดๆชนิดทีนักอ่านหัสนิยาย พล นิกร กิมหงวน จะนึกถึงลักษณะอันน่าพรั่นพรึงของบรรดาผีๆในนิยายที่ว่า หัวโตเท่ากะพ้อม แต่ตุ๊กตาพวกนี้กลับมีลำตัวที่เล็กและบอบบางมาก